Psucie monety przyczyną pierwszego GREXITu w historii

Tzw. GREXIT, czyli potencjalne opuszczenie strefy euro przez Grecję spowodowane jej problemami finansowymi, to nie pierwszy przypadek kiedy Hellada sprawia kłopoty międzynarodowej unii walutowej. W 1908 roku Grecja została wykluczona z Łacińskiej Unii Monetarnej, ale przyczyną ówczesnego GREXITu nie było bankructwo kraju, tylko celowe psucie monety mającej pokrycie w złocie.

5 greckich drachm z 1876 r. - ciekawe ile złota zawierały?

5 greckich drachm z 1876 r. – ciekawe ile faktycznie złota zawierały?

Łacińska Unia Monetarna była projektem, który miał na celu zapewnienie trwałego pokoju w dziewiętnastowiecznej Europie doświadczanej licznymi konfliktami. Powiązanie europejskich państw unią walutową miało stworzyć nowy gospodarczy ład, w którym wojny stałyby się zwyczajnie nieopłacalne, zaś stabilizacja polityczna sprzyjałaby budowaniu dobrobytu państw. Były to przesłanki równie szlachetne jak te, na których wyrosła Unia Europejska i strefa euro.

Łacińska Unia Monetarna została powołana pod koniec 1865 r. z inicjatywy cesarza Napoleona III Bonaparte. Jej założycielami były Francja, Belgia, Szwajcaria i Włochy. Francuzom nie udało się jednak przeforsować wprowadzenia franka jako jednolitej waluty dla całej unii. Ustalono, że państwa członkowskie zachowają swoje narodowe waluty, które będą wymienialne 1:1 dzięki utrzymaniu stałej zawartości szlachetnych metali w każdej monecie. W zależności od nominału wybijano złote lub srebrne monety (bimetalizm). Z biegiem lat Łacińska Unia Monetarna rozrastała się o kolejne państwa, w tym Grecję.

Psucie monety

Niedługo po podpisaniu porozumienia znacząco zwiększyło się wydobycie srebra na świecie, co spowodowało spadek jego cen względem złota. Jednocześnie wartość wymiany w ramach Unii pozostawała stała, przez co – zgodnie z prawem Kopernika-Greshama – rozpoczęła się masowa wymiana srebrnych monet na złoto.

Jednak znacznie większym problemem Unii było psucie monety wynikające z nieuczciwości jej członków. Monety o zmniejszonej zawartości srebra jako pierwsze zaczęło bić w tajemnicy Państwo Kościelne i to na skalę, która wielokrotnie przewyższała postanowienia unii walutową. Fałszerstw dopuszczały się również władze Włoch oraz amerykańskie grupy przestępcze, które masowo ściągały do Europy 5-frankowe monety z obniżoną zawartością srebra bite w nielegalnej mennicy w Nevadzie.

Jednak najbardziej spektakularne psucie pieniądza miało miejsce w Grecji. Nie mogąc budować potęgi gospodarczej na przemyśle, tak jak inne państwa europejskie, Grecy bili pieniądz o stale zmniejszanej wartości kruszcu i w ten sposób zaspokajali rosnące wydatki budżetowe kraju. Władze osiągnęły niezwykłą sprawność w tuszowaniu swoich fałszerstw, dzięki czemu nie zostały one wykryte przez całe dziesięć lat.

Z tego powodu w 1908 r. dokonał się pierwszy w historii GREXIT. Wolą pozostałych członków unii Grecja została z niej wykluczona, ale nie już zdołano odbudować zaufania do systemu bimetalicznego, co było początkiem końca Łacińskiej Unii Monetarnej. Mająca się wkrótce zacząć wojna światowa, a także zepsute dotychczasowymi procederami sumienie krajowych emitentów doprowadziły do jej likwidacji w 1926 r.

Historia – jak wiadomo – lubi się powtarzać. Czy wyjście Grecji ze strefy euro może w dłuższej perspektywie stanowić zagrożenie dla stabilności całego Eurolandu? Czekam na Wasze opinie i komentarze.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *