Jaki jest największy diament świata?

Największym diamentem znalezionym w historii jest Cullinan. Surowy kamień ważył 3106 karatów, czyli około 621 gramów. Nie istnieje już jako jedna bryła – został podzielony na 105 mniejszych kamieni, w tym dziewięć dużych brylantów.

Odkrycie Cullinana

Cullinan został znaleziony 26 stycznia 1905 roku w kopalni Premier nr 2, niedaleko Pretorii w ówczesnym Transwalu, na terenie dzisiejszej Republiki Południowej Afryki. Odkrywcą był Frederick Wells, zarządca kopalni. Kamień otrzymał nazwę na cześć Thomasa Cullinana, właściciela przedsiębiorstwa wydobywczego.

Surowy kryształ miał niebieskobiały odcień i nieregularny kształt. Gładkie powierzchnie na części ścian wskazywały, że prawdopodobnie był fragmentem większego kryształu, który rozpadł się wcześniej pod wpływem sił natury.

Najważniejsze parametry znaleziska przedstawiały się następująco:

• Data odkrycia – 26 stycznia 1905 roku.
• Miejsce – kopalnia Premier nr 2 w Cullinan, RPA.
• Odkrywca – Frederick Wells.
• Waga – 3106 karatów, czyli około 621 gramów.
• Wymiary – około 10,1 × 6,4 × 5,9 cm.

Po znalezieniu Cullinan pokazano publicznie w Johannesburgu. Później kamień trafił do Wielkiej Brytanii, gdzie przez pewien czas próbowano znaleźć nabywcę. Ostatecznie rząd Transwalu kupił go za 150 tysięcy funtów i 9 listopada 1907 roku podarował królowi Edwardowi VII z okazji jego 66. urodzin.

Dlaczego Cullinan został podzielony?

Tak duży kryształ nie nadawał się do wykorzystania w jednej oprawie. Analiza ujawniła także naturalne płaszczyzny łupliwości i inkluzje, które trzeba było uwzględnić, aby ograniczyć ryzyko zniszczenia kamienia. Król Edward VII zlecił podział i oszlifowanie Cullinana firmie Josepha Asschera z Amsterdamu.

Transportowi towarzyszyła specjalnie przygotowana mistyfikacja. Brytyjska marynarka wojenna eskortowała statek z rzekomym cennym ładunkiem, podczas gdy prawdziwy Cullinan został wysłany zwykłą przesyłką pocztową w niepozornym pudełku. Fortel miał odwrócić uwagę potencjalnych złodziei.

Joseph Asscher przez kilka dni badał kryształ i przygotowywał nacięcia. Pierwsza próba rozłupania zakończyła się pęknięciem narzędzia. Przy kolejnym uderzeniu kamień podzielił się zgodnie z planem. Późniejsze cięcie i szlifowanie zajęły około ośmiu miesięcy.

Z surowego Cullinana powstało 105 kamieni – dziewięć dużych brylantów oraz 96 mniejszych kamieni i fragmentów. Największe części otrzymały numery od I do IX. To właśnie dlatego trzeba rozróżniać Cullinana jako surowy diament od Cullinana I czy II, czyli osobnych, oszlifowanych kamieni.

Najważniejsze części Cullinana

Dziewięć głównych brylantów zachowało nazwę Cullinana z numerem rzymskim. Ich masy i obecne lub historyczne przeznaczenie przedstawia tabela:

Cullinan I, nazywany Wielką Gwiazdą Afryki, pozostaje największym bezbarwnym oszlifowanym diamentem. Nie jest jednak największym oszlifowanym diamentem w ogóle, ponieważ pod względem masy przewyższa go brązowy Golden Jubilee. Cullinan zachowuje rekord w innej kategorii – jako największy historyczny surowy diament znaleziony w ziemi.

Gdzie można zobaczyć części Cullinana?

Cullinan I i Cullinan II są częścią brytyjskich klejnotów koronnych. Osadzono je odpowiednio w królewskim berle oraz w koronie państwowej. Najsłynniejsze fragmenty można oglądać w Tower of London, gdzie przechowywana jest kolekcja brytyjskich insygniów koronnych.

Cullinan nie istnieje więc dziś jako pojedynczy kamień. Jego historyczne znaczenie przetrwało w dziewięciu dużych brylantach i mniejszych fragmentach rozproszonych między kolekcjami królewskimi. Mimo podziału pozostaje największym surowym diamentem znalezionym w historii.